เสียงของหัว (ใจ)

ตั้งแต่เริ่มฝึกหัดวาดภาพมาปีกว่าๆ  เริ่มจะรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจบางอย่างเกี่ยวกับการวาดภาพ (รวมทั้งงานด้านอื่นๆ) ขึ้นมามาก

ครั้งแรก คือเมื่อสามสี่เดือนก่อนที่อยู่ๆขณะที่วาดรูป ในหัวของฉันเหมือนมีเสียงคลิ้กเบาๆ  แบบเดียวกับเสียงของชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่วางลงไปได้พอดีดังขึ้น

เป็น "คลิ้ก" ที่ทำให้ตกใจนิดหน่อย  เพราะอยู่ๆก็รู้สึกเหมือนพระเจ้ามอบพรวิเศษให้วาดรูปได้อย่างใจขึ้นแบบกระทันหัน  พรวิเศษนี้ต้องแลกกับอะไรหรือเปล่านะ ...ฉันแอบคิดเงียบๆในใจ   และแล้ว...เมื่อนิ้วมือทั้งสิบของฉันเริ่มเจ็บ  ...คำถามนี้ก็วนเวียนมาอีกรอบ  เอ...นี่เราต้องแลกนิ้วกับพรวิเศษใช่ไหม

เสียง "คลิ้ก" ครั้งที่สองเกิดขึ้นวันนี้ขณะที่วาดรูปเด็กหน้าตาแป้นแล๊นในรูปข้างล่างนี่ 

คนอื่นๆอาจจะรู้สึกว่าทำไมฉันจึงรู้สึกคลิ้กกับรูปที่วาดเร็วๆ ลายเส้นเรียบง่ายเหมือนวาดเล่นแบบนี้

และอีกหลายๆคนที่ฝึกฝนวาดรูป และวาดรูปมานานก็อาจจะเข้าใจและคิดเหมือนที่ฉันคิดว่าเราต้องผ่านการวาด วาดและวาดมามากมายจนสามารถวาดเส้นสบายๆแบบนี้ได้

พอมาคิดดู  เสียง"คลิ้ก" ครั้งแรกนั่น   มันก็ใช่... มันเป็นการที่ฉันต้องแลกนิ้วมือทั้งสิบไปกับการวาดรูปที่ได้ดั่งใจมากขึ้น  มันเป็นนิ้วที่เลือกแล้วว่าจะลงมือทำอะไร...เป็นนิ้วที่ลงมือฝึกฝน ...มันจึงเจ็บ

เสียง "คลิ้ก" ครั้งที่สองมาแบบเฉียบพลัน แต่ไม่สร้างความหวาดกลัวเหมือนครั้งแรก

ฉันรู้สึกว่า "คลิ้ก" ครั้งที่สองเป็นของแถม  เป็นเสียงคลิ้กที่เหมือนจะบอกว่าจะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นตามมา  ขอให้มีความสุขกับการวาดภาพและฝึกฝนต่อไป  เพราะคนที่มีความสุขที่สุดและมีความสุขได้แทบทุกวันจากภาพวาดเหล่านี้  เท่าๆที่ฉันรู้...คือตัวฉันเองนี่ล่ะ :)

เพื่อนยามค่ำคืน

ที่บ้าน...บนต้นโมกสูงประมาณสองเมตร กิ่งบางๆของมันมีนกสองตัว (ไม่รู้ว่ากระจิบ กระจอกหรือนกอะไร ดูไม่ออก) มายืนหลับคู่กันอยู่สองคืนแล้ว

ตอนแรก ฉันก็ค่อนขอดมันในใจว่า "โง่จัง มาเกาะกิ่งเตี้ยๆแบบนี้จะปลอดภัยได้ยังไง" แต่นึกไปนึกมา เฮ้ย มันฉลาดนี่หว่า นอนหลับบนกิ่งบางๆที่สัตว์อื่นเกาะไม่ได้ และกิ่งก็สูงเหนือระยะกระโดดของแมว   เหนือระยะที่คนจะเอื้อมมือถึงไปหน่อยๆ พอให้รู้ตัวทันว่ามีอันตรายเข้ามาใกล้แล้วบินหนีไปได้ทัน 

กิจกรรมของบ้านนี้ยามดึกเลยเป็นการลุ้นว่าคืนต่อๆไป  เจ้านกคู่นี้จะยังมานอนหลับที่เดิมอีกมั้ย :)

เจ้าหนอนเขียว

วันมาฆบูชาที่ผ่านมา  ฉันคิดไปเองว่าฟ้าส่งโอกาสมาให้ทำดีเมื่อขึ้นไปนั่งบนรถเมล์แล้วเจอเจ้าหนอนเขียวตัวจ้อยเกาะบนแขน

เจ้าหนอนคงตกลงมาจากต้นไม้ใหญ่ที่ฉันหยุดยืน แหงนหน้ามองอยู่พักใหญ่ระหว่างทางเดินไปป้ายรถเมล์

แว่บแรก ฉันปัดเจ้าหนอนตกลงไปจากแขน  แต่พอนึกว่าหนอนที่คลานบนแผ่นเหล็กร้อนๆข้างขอบหน้าต่างรถเมล์จะรอดมั้ยถ้าค้างติดอยู่บนนี้  ฉันเลยหยิบกระดาษทิชชู่ยับยู่ยี่จากเป้ขึ้นมา  จับเจ้าหนอนใส่ลงไปในห่อกระดาษ  พับกระดาษคลุมหนอนแล้วกำมือไว้หลวมๆพอไม่ให้เจ้าหนอนหลุดออกไปโดยหมายมั่นในใจว่าจะเอาหนอนไปปล่อยไว้ตรงต้นไม้หน้าบ้านใหญ่ที่มีต้นไม้ร่มครึ้มข้างห้างเดอะมอลล์ บางกะปิ

รถเมล์จอดเทียบป้ายที่หน้าห้าง  ฉันพึมพำขอโทษเจ้าหนอนว่าฉันขี้เกียจฝ่าดงแดดเดินย้อนกลับไปที่บ้านนั้นแล้วล่ะ  ขออนุญาตปล่อยเธอไว้ที่พุ่มไม้สวยๆหน้าห้างนะ  อาจไม่ใช่ป่ากลางเมืองแบบบ้านหลังนั้น แต่ก็ดูร่มรื่นปลอดภัย

ฉันคิดไปเองว่าเจ้าหนอนพยักหน้าหงึกหงักยอมรับเพราะพอฉันยื่นมือเข้าไปใต้ต้นไม้แล้วคลี่ห่อกระดาษออก เจ้าหนอนก็ดูสุขสบายดีบนใบเขียวๆของต้นไม้พุ่มกลางๆหน้าห้าง

ผ่านมาหลายวันแล้ว  ป่านนี้คงกลายร่างเป็นผีเสื้อไปแล้วมั้ง

ปั่นเป๋าส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่...ที่เราคงชิลล์เหมือนเดิม

เปิดเพจ mOmO craft village ในเฟซบุ๊คมาปีกว่าแล้ว---ขยันอยู่ครึ่งปี  หลังจากนั้นเราก็แว่บไปวาดรูป :P

คงเพราะนิสัยขี้เบื่อจับจดของตัวเองที่เดี๋ยวทำนู่น  เดี๋ยวทำนี่  พอเย็บๆสนุกซักพักก็ไปเตลิดทำอย่างอื่น

แต่ถึงจะขี้เบื่อจับจดยังไงก็ไม่ลืมความตั้งใจของตัวเองในการเปิดเพจนะ  ไอ้ความคิดที่อยากจะแบ่งเงินไปทำแบ่งปันต่อยังคงคิดและตั้งใจอยู่  แต่พอไม่ได้เย็บก็แบ่งเป็นเงินไปแทน...ซึ่งเมื่อหันไปมองกองผ้ากองกระดุมกองซิปที่ซื้อมาก็คิดว่านั่นก็เงินนะจ้ะ  รวมยอดเป็นหมื่นด้วยนาเว้ย---แบ่งออกมาแบ่งปันสิ

ทุกครั้งที่แบ่งก็นึกถึงยาย รวมถึงพ่อแม่ที่ยังอยู่ด้วยว่าขอให้เค้าดีใจเถอะว่าไอ้ลูก(หลาน)จอมขี้เกียจแสนชิลล์นี้ก็รู้จักคิดเหมือนกัน   เราเองก็ได้ความสบายใจด้วย

คราวนี้เราขอใช้บริการร้านปันกันตามเคย  แต่เปลี่ยนจากแบ่งปันเงินเป็นส่งของที่เราเย็บไปให้เค้าขายเองหาทุนเล่าเรียนให้เด็กยากไร้   เพราะถึงเราจะไม่เคยเชื่อว่าการศึกษายิ่งสูงจะทำให้คนยิ่งฉลาดหรือยิ่งดี   แต่การศึกษาเบื้องต้นก็สำคัญ---เหมือนไกด์นำทางให้เค้าอ่านออกเขียนได้ง่ายขึ้น  รู้จักว่าจะค้นคว้าขวนขวายหาความรู้จากไหน

ส่งท้ายปีนี้ด้วยกระเป๋า 15 ใบนี้  คิดเองเล่นๆว่าถ้าเขาเอาไปขายใบละ 50 บาท  ขายหมดก็ได้เงิน 750 บาทแล้ว   เท่ากับทุนการศึกษาเดือนครึ่งเลยนะ   มันไม่เยอะหรอกสำหรับคนเมืองอย่างเรา---เข้าร้านอาหารแป๊บเดียวก็หมดแล้ว   แต่มันเยอะสำหรับคนที่ขาดแคลน

ชอบรูปไหนมากกว่ากันคะ :>

หลังจากบ่นๆไปว่าอยากศึกษา Photoshop เพิ่มขึ้น



ถึงตอนนี้....ก็ยังไม่ได้เริ่มหยิบจับอะไรหรอก ได้แต่เอาภาพมาลองเล่นในโปรแกรมสำเร็จรูป Photoscape เหมือนเคย อิอิ ;p
 

เริ่มจาก วาด-ระบายสี (ใช้สี Gouache ตราน้องหมาจุดที่เพื่อนให้มา) - ตัด - แปะ ( ที่ตัดแปะก็คือเจ้าผีเสื้อสองตัว)  ออกมาก็ชอบ  แต่ยังไม่ชอบสีเท่าไหร่  คงเพราะมันสดไปมั้งคะ 


เอมโม่อยากให้มันหม่นกว่านี้   แต่ก็แก้ไม่ได้แล้วเลยเอาไปเล่นในคอมพ์ฯต่อ  ออกมาเป็นรูปทางขวา   ชอบเลย...ชอบที่มันดูหม่นขึ้น

ไม่รู้ว่าคนที่เห็นรูปนี้   ชอบภาพด้านซ้ายหรือด้านขวามากกว่ากัน (อยากรู้จัง) ^ ^

แม่ค้ามือใหม่ไปออกร้าน

เมื่อวันเสาร์  เอ็มโม่ไปออกร้านมาค่ะ  (ก็ของจากเพจ Momo Craft Village ที่ทำไว้ใน facebook นั่นละฮับ)



ร้านเล็กกระจ้อยร่อยของเราประกอบไปด้วยของทำมือจากพี่ๆ เพื่อนๆที่รู้จักและชอบพอกัน  (ของที่เอ็มโม่ทำไปมีนิ๊ดเดียวเอง  มัวแต่อู้ซะเยอะ เฮ้อออ)


อ่ะ  บ่นไปงั้นละคับประสาสาวสูงวัย  แต่ก็ภูมิใจ...ขออวดรูปหน่อยๆ อิอิ

***  ของที่โม่ทำมีแค่กระจึ๊งเดียวตรงมุมซ้ายขอบๆ แง่งๆ  ***


อาจจะมีคนสงสัยนะคะ  เอ...ไอ้โม่ขายดีไหม


พอขายได้ค่ะ  ....แถมได้กำลังใจจากเพื่อนๆที่มาโพสในเพจ  เพื่อนๆพี่ๆที่แวะมาเยี่ยมอีก  (มีพี่ที่ทำงาน PR ใน GTH แวะมาเยี่ยมด้วย  เอ็มโม่ยังไปแซวเค้าเลยว่ามาช่วยโปรโมทให้ขายถึงร้อยล้านอย่างหนังบ้างเซร้ ;p )



ขายได้ตังค์มาไม่เท่าไหร่ค่ะ  ...แต่ที่ดีมากคือได้ประสบการณ์และความรู้สึกดีๆนี่สิ  ของอย่างนี้ มีเงินก็ซื้อไม่ได้จริงไหมฮับ ^ ^


(ดูเหมือนปลอบใจตัวเองไปซะหน่อย  แต่ก็รู้สึกอย่างนี้จริงๆนะคะ ฮิฮิฮิ)